X
تبلیغات
نماشا
رایتل
دوشنبه 17 مرداد 1390 @ 09:48 ق.ظ

بهشت

  

می‌دانی خیلی وقتها که از زندگی شهری خسته و کسل می‌شوم و دلم هوس کوه و جنگل می‌کند اما مجالی نیست برای مسافرت، فولدر «تصاویر زیبا»یم را باز می‌کنم و زل می‌زنم بهشان. با دیدن آنهمه تصاویر زیبا و نفس‌گیر از دریاها و سواحل زیبایشان، از جنگل و جاده‌هایی که از دل جنگل عبور می‌کنند، با خودم فکر می‌کنم وقتی روی این کره ی خاکی چنین جاهای زیبایی وجود دارند که نفس را در سینه آدمی حبس می‌کنند، ببین بهشت موعود خداوند چقدر زیباست! از طرفی لجم می‌گیرد از حضرت حق که چرا بین بندگانش فرق گذاشته است و عده‌ای را قرار داده در این بهشت‌های زمینی با آب و هوایی پاک و پر انرژی و عده‌ای دیگر را قرار داده در سرزمینهای خشک و بی آب و علف یا حالا بی آب و علف هم نه، همان خشک خالی با هوایی دودآلود، کثیف، خفقان‌آور و بدون انرژی!!! آن انسانهای گروه اول که در بهشتهای زمینی خداوند زندگی می‌کنند حداقل یکبار در طول زندگیشان زیستن در بهشت را تجربه کرده‌اند ولی آن گروه دیگر چی که هم اینطرف را در جهنم زندگی می‌کنند هم آنطرف باید صافتقیم وارد جهنم شوند لابد! این درست که در ایران مکانهای بسیار زیبا و خوش آب و هوا وجود دارد برای زندگی ولی قبول کن اکثر این مکانها جزء مناطق محروم محسوب می‌شوند و تو عملا نمی‌توانی آن جاهای خوش و آب هوا را برای زندگانی انتخاب نمایی چون به سختی بتوانی شغلی درخور برای خود پیدا کنی و تازه پیدا هم کنی مطمئنا حقوق و دریافتیش آنقدر نخواهد بود که رضایتت را جلب نماید! درنتیجه تو مجبوری برای داشتن زندگی بهتر در همین تهران پردود پر از سرب پر سروصدای همیشه شلوغ زندگی که نه، روزگار بگذرانی و در انتظار رسیدن روزی باشی که بتوانی با خیال راحت بروی در دل جنگل زندگی کنی و باکت نباشد از آینده‌‌ای که هنوز نیامده! تازه تهران که خیلی خوبست آن بدبختهایی که در افغانستان و پاکستان و بدتر از آن زندگی می‌کنند را بگو! ولی راستش را بخواهی من با آنها کار ندارم من با خودم کار دارم که دارم روز به روز مغموتر و گرفته‌تر می‌شوم زیر این آسمان دودگرفته ی خاکستری که می‌گویند استنشاق هوایش سرطان خون را در پی دارد! یاد حرف اخوان می‌افتم که می‌گوید: 

بیا ره توشه برداریم 

قدم در راه بی‌برگشت بگذاریم 

ببینیم آسمان هرکجا 

آیا همین رنگ است؟ 

به جرات می‌توانم بگویم آسمان هیچ کجا همین رنگ نیست تنها آسمان ایران است که این رنگیست چون این بنزین کاملا استاندارد!!!!!!!! را تنها ایران نابغه ی همه چیز تمام درست می‌کند و بس! این هوا و این آسمان تنها در این نقطه از کره زمین یافت می‌شود و نه در هیچ کجای دیگر!

 

دلم می‌خواست راست دماغم را گرفته و مستقیم قدم بزنم در این راه زیبا... ببین چقـــــــــــــدر قشنگند این درختان سبز زیبا! بوته‌های سبز کنار راه را ببین که چقدر هماهنگ و یکدستند... چه لذتی دارد قدم زدنی مستانه در این راه... چه کیفی می‌دهد دوچرخه سواری اینجا... خوش به حال آنانی که به معنی واقعی کلمه زندگی می‌‌کنند اینجا!

 

عکس پایین آدم را یاد فیلم غرور و تعصب می‌اندازد فقط الیزابت و مستر دارسیش کم است! یا شایدم آن شرلی موهویجی را می‌طلبد این تصویر که در حال شلنگ تخته انداختن عبور می‌کند از این راه... دلم این مکانهای زیبا را می‌خواهد آخدا! نمی‌شد مرا در این نقطه می‌فرستادی روی زمین؟ هاین؟ نمی‌شد؟